Metamorfoza / 2009
Cykl Metamorfoza
można odczytać jako jeden z najbardziej intymnych i organicznych rozdziałów
projektu „Amorphe”, ponieważ wyrasta on bezpośrednio z doświadczenia
cielesnego i psychicznego przesilenia. W całym przedsięwzięciu artystka bada
to, co nieuchwytne, płynne, nieustannie zmieniające formę — a więc to, co
„amorficzne”. Metamorfoza staje się tu nie tylko tematem, lecz także metodą
twórczą: procesem, który zachodzi równolegle w ciele, emocjach i obrazie.
Narodziny dziecka
— moment graniczny, który przestawia wewnętrzne mechanizmy percepcji —
uruchomiły w niej gwałtowną, ale zarazem subtelną przemianę. Opis porównujący
ją do reakcji chemicznej jest niezwykle trafny: coś w psychice zaczyna
się łączyć, rozpadać, mieszać, tworzyć nowe konfiguracje. To doświadczenie nie
jest w pełni racjonalne ani kontrolowane; przypomina raczej spontaniczny
proces, który artystka obserwuje z ciekawością i pewnym zdumieniem.
Wideo i obrazy
powstałe w tym czasie funkcjonują jak ślady — nie ilustracje, lecz
zapisy energii, napięć i emocji, które towarzyszyły tej przemianie. Są „ciche i
uczuciowe”, bo nie próbują narzucać interpretacji; pozwalają widzowi wejść w
przestrzeń, w której ciało i psychika splatają się w jedną, pulsującą materię.
W ten sposób Metamorfoza staje się nie tylko dokumentem osobistego
doświadczenia, ale też uniwersalną opowieścią o tym, jak rodzi się nowa
tożsamość — poprzez chaos, intuicję i głębokie zanurzenie w sobie.
Komentarze
Prześlij komentarz