Dorota Kleszcz

Amorphe 1.2 jest multidyscyplinarnym i ewolucyjnym projektem. Pierwsze próby i wystąpienia sięgają 2006 roku. Od tego czasu projekt uległ wielu transformacjom i odmienia się poprzez liczne realizacje: rzeźbę, malarstwo, wideo, instalacje i performance.Z okazji wystawy indywidualnej, mającej miejsce na jesieni 2012roku, w paryskiej galerii eksperymentalnej Plateforme, Dorota Kleszcz zaprasza artystę - muzyka Antona Mobina wraz ze swoim minimalistycznym projektem dźwiękowym, do uczestnictwa w jej performance. Jego dźwiękowe poszukiwania wkraczają w teren instalacji - przestrzenii życiowej ‘‘Amorphe’’ i generują nową energię, potęgując expresję artystki w swoich ewolucyjnych etapach. Akcja rozgrywa się w przestrzeni instalacji i trwa kilka godzin, gdzie Dorota Kleszcz zaznaczy swoją cielesną granicę wytrzymałości. We wnętrzu animowanego kadru Dorota Kleszcz umieszcza anamorficzne kształty, których zadaniem jest odzwierciedlić w przestrzenii materię, którą artystka nazwała ‘‘poszukującą’’....

Projekt ‘’Laboratorium’’ jest kontynuacją wcześniejszego projektu "Amorphe", dotyczącego procesu kształtowania się formy i jej transformacji.  W przestrzeni fikcyjnego laboratorium odgrywa się scena stworzenia formy. W centrum uwagi znajduje się obiekt Amorphous, który jest wynikiem experymentu prowadzonego przez artystę. Forma ta, w obecności widza, ujawnia pewne oznaki życia, oddychając i poruszając się powolno, wydaje się, że jest w stanie zmieniać swoje kształty. Wideo towarzyszące instalacji przedstawia nerwowe sekwencje, które sugestywnie ukazują zawiązanie się zarodków nowych form. Scena stworzenia „formy”w sztucznym, klinicznym otoczeniu, prowokuje do refleksji nad naszą relacją z technologią. Jak wpływa ona na nasze społeczeństwo i indywidualne życia. Czy jesteśmy gotowi na konsekwencje, jakie niesie za sobą rozwój nowoczesnych technologii? Czy warto sięgać coraz dalej w nieznane, czy powinniśmy przywracać równowagę pomiędzy postępem a naturą? To pytania, które można...

Film Évolution D porusza temat samotności i poszukiwania sensu życia. Poprzez brak dialogu, autorka pragnie skupić uwagę na wewnętrznych przemianach. W otoczeniu brudu i śmieci, postać próbuje znaleźć swoje miejsce, zrozumieć swoje ciało i odkryć, kim jest. Podróż przez podziemne tunele jest jak wewnętrzne przebudzenie. Postać musi pokonać wiele trudności i wyzwań, aby osiągnąć wyjście z labiryntu, co można interpretować jako osiągnięcie odpowiedzi na pytania, zrozumienie siebie i znalezienie celu w życiu. Film Évolution D porusza również temat prób, które podejmujemy w celu zmiany. Bohaterka musi nauczyć się kontrolować swoje ciało i poruszać się w nowych warunkach. Jest to metafora dla naszych własnych prób wyruszenia w nieznane i odkrycia nowych możliwości. Évolution D to film, który zachęca do refleksji nad własną wędrówką życiową. Pokazuje, że każdy z nas może doświadczyć przemiany i znaleźć nową drogę w życiu. Film ten przekonuje nas, że niezależnie od trudności, z jakimi się spo...

Instalacje przestrzenne. Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie. Wydział malarstwa i tkaniny unikatowej. Anioły / obiekty / papier, plastik, metal - 200cmx60cmx60cm Struktury komórkowe / obiekty przestrzenne - 60cmx60cm Struktury / obiekt przestrzenny- silikon - 200cmx60cmx60cm IRM/ tkanina - gobelin - 200cmx250cm

"Życie jest związkiem funkcji które przeciwstawiają się śmierci." Xavier Bichat Axis Mundi wideo 1’57’’ Axis mundi/ instalacja-wideo / box 30cmx30cm /2010 Zobacz też: Axis mundi / 2010

Zone jest wizualnym i dźwiękowym eksperymentem, który w sposób konceptualny wykorzystuje schemat filmu pełnometrażowego. Artyści prowokują zmiany poszczególnych sekwencjii filmu nadając mu nowy kierunek i tworząc na żywo przestrzenie multimedialne tak jakby był to laboratoryjny eksperyment dotyczący zmysłów. Tematyka “Zone” kręci się wokół psychoz człowieka w urbanistycznym otoczenu społeczeństwa informatycznego oraz wokół problemów związanych z przyspieszeniem technologicznym. Sekwencje dźwiękowe pochodzą z różnych zródeł cyfrowych wcześniej zarejestrowanych i zestawionych z obrazem, inne są generowane na żywo przy pomocy komputerów i gitary elektrycznej, przekształcone lub zsyntetyzowane analogowo lub cyfrowo. Koncepcja i realizacja : Dorota Kleszcz, François Ronsiaux Muzyka : Dorota Kleszcz, François Ronsiaux, David DF Tavare s Wrocław Industrial Festiwal 2006

"Mamy dwa życia. Drugie zaczyna się w dniu w którym zdalismy sobie sprawę, że mamy tylko jedno." Konfucjusz (551- 479 p.n.e) Supernova jest projektem performatywnym, wizualnym i dźwiękowym, zrealizowanym przez artystkę na jesieni 2013r. Projekt ten jest zainspirowany fenomenem związanym z kosmiczną eksplozją supernowej, która określa ewolucyjne losy gwiazdy na sferze niebieskiej. Poprzez mylące pojęcie ‘‘nowej’’, które definiuje pojawienie się gwiazdy, projekt Supernova jest alluzją do narodzin, gdzie w rzeczywistości wydarzenie to koresponduje ze śmiercią albo też z radykalną transformacją w coś zupełnie innego. Począwszy od bieli i stopniowej modyfikacji do czerni, artystka wyznacza pragnienie zmiany swojego stanu istnienia. Zapis dźwiękowy miał miejsce w Plateformie w Paryżu 20 września 2013r. Supernova to także wideo zrealizowane przez artystkę we wrześniu 2013 roku  na potrzeby performatywnego, dźwiękowo-wizualnego projektu zaprezentowanego w Galerii Plateforme 2013 roku...

Audiowizualny performance z elementami poezji informatycznej. Dorota Kleszcz rozpoczyna konferencję na temat rozwoju techniki i komunikacji, ich współzależności od siebie, mnożących się problemów związanych z przyspieszeniem technologicznym, jak również pozycji człowieka w urbanistycznym społeczeństwie zdominowanym przez informatykę.‘‘Konferencja’’ jest skonstruowana z trzech rozdziałów: przyspieszenie, ocyfrowanie i błąd. Pierwszy błąd ujawnia się podczas operowania prezentacją w postaci okien i dźwięków ostrzegawczych. Awarii tej towarzyszą eksperymentalne dźwięki i elementy systemu eksploatacyjnego Windows... tempo awarii ulega przyspieszeniu. ‘‘...wszyscy jesteśmy obywatelami świata wieku szybkiego przemijania. Nie tylko związki z innymi ludźmi stają się coraz bardziej przypadkowe i krótkotrwałe, możemy mówić też o związkach z rzeczami, z miejscem a także w odniesieniu do grupy poglądów w danej społeczności. Pod działaniem naporu przyspieszenia związki te dostrzegamy jakby w skróci...

"Życie jest związkiem funkcji które przeciwstawiają się śmierci." Xavier Bichat Dwie przestrzenie, psychologiczna i fizyczna gdzie człowiek symbolizuje centrum świata (axis mundi), są niezbędne do przeżycia i definiują to co nazywamy przestrzenią witalną. Odmienia się ona poprzez rożne normy i koncepcje psychologiczne. Jeśli jakieś zwierzę lub człowiek zauważa swoją przestrzeń witalną zmniejszającą się poniżej jego własnych kryteriów, pojawiają się problemy dotyczące przetrwania lub konflikty psychologiczne. Relacje i reakcje dwóch bytów modyfikują się kiedy jeden z pośród nich wchodzi w przestrzeń witalną drugiego osobnika. Może się to ujawnić poprzez wzmożoną agresywność lub odrzucenie. Raporty socjalne, które są zachowane pomiędzy dwoma osobami, w splecieniu się ich przestrzenii witalnych, bedą mniej lub więcej tolerowane, zaakceptowane lub odrzucone. W psychologii, przestrzeń życiowa jest generalnie złożona z trzech przestrzeni skoncentrowanych i wyśrodkowanych wokół czło...

Dzien po, jest intermedialnym performance’m gdzie artystka definiuje przestrzeń odzwierciedlającą swoje własne funkcjonowanie, odnosi się do własnych doświadczeń dotyczących adaptacji w aktualnym społeczeństwie. Dorota Kleszcz przeprowadza swoistą introspekcję będąc w relacji z zagadnieniem posłuszeństwa, bada również kwestię odmowy i wagi słowa "nie" w naszym codziennym życiu. Coraz silniejszy medialny nacisk na odniesienie życiowego sukcesu może doprowadzić indywiduum do porażki lub sytuacji bez wyjścia, artystka chce zbadać i skatalizować ten napór. Powyższe pojęcia analizuje poprzez ruch, obraz i dźwięk.

Cykl Metamorfoza można odczytać jako jeden z najbardziej intymnych i organicznych rozdziałów projektu „Amorphe”,  ponieważ wyrasta on bezpośrednio z doświadczenia cielesnego i psychicznego przesilenia. W całym przedsięwzięciu artystka bada to, co nieuchwytne, płynne, nieustannie zmieniające formę — a więc to, co „amorficzne”. Metamorfoza staje się tu nie tylko tematem, lecz także metodą twórczą: procesem, który zachodzi równolegle w ciele, emocjach i obrazie. Narodziny dziecka - moment graniczny, który przestawia wewnętrzne mechanizmy percepcji- uruchomiły w niej gwałtowną, ale zarazem subtelną przemianę. Opis porównujący ją do reakcji chemicznej jest niezwykle trafny: coś w psychice zaczyna się łączyć, rozpadać, mieszać, tworzyć nowe konfiguracje. To doświadczenie nie jest w pełni racjonalne ani kontrolowane; przypomina raczej spontaniczny proces, który artystka obserwuje z ciekawością i pewnym zdumieniem. Wideo i obrazy powstałe w tym czasie funkcjonują jak ślady — nie ilustr...